V VEK PRE NAŠEG RAČUNANJA VREMENA
Grčki istoričar Herodot pominje u V veku pre našeg računanja vremena, da je na mestu ili u blizini današnjeg Leskovca postojalo izvesno ilirsko ( dardansko ) naselje. U II veku posle našeg računanja vremena, pošto su pobedili Ilire, Rimljani su našli jedno naselje na levoj obali Veternice, i na brdu Hisar podigli tvrđavu, koja je dominirala gradom i drumom.
XII VEK
O prvim vekovima života naših predaka na ovim prostorima ne nalazimo pomena sve do XII veka. Predeo oko današnjeg Leskovca pod imenom Glubočica ( Dubočica ) grčki car Manojlo je Nemanji u XII veku poklonio oblast Glubočicu, u kojoj se nalazilo naselje Leskovac. Iz vremena cara Dušana i neposredno posle toga pojedina sela u Dubočici pa i sam Leskovac bili su darivani manastirima: car Stefan Dušan, je 1348. godine dao na poklon manastiru Hilendar selo Leskovac; 1395. godine monahinja Efimija ( kneginja Milica ) sa sinovima Vukom i Stefanom dala je Svetogorskom manastiru Sv. Pantelejmona kuću i dva čoveka u Leskovcu. Tada je Leskovac prvi put pomenut kao grad.
Krajem XVIII veka Leskovac je već centar velikog Leskovačkog pašaluka koji je obuhvatao celu teritoriju bivšeg sandžaka Aladži – Hisar (Kruševac) i Paraćin. Francuski geograf Ami Bue, 1837. godine piše da Leskovac ima 3000 kuća.
Okupacijom leskovačkog kraja od strane Austro – Ugarske, Nemačke i Bugarske (od 1915. – 1918.), naneta je velika šteta stanovništvu, privredi i poremetila njegov razvitak. Leskovac do izbijanja II svetskog rata dostiže svoj zenit u privrednom razvoju.
Šestog i osmog aprila 1941. godine pale su prve bombe oko železničke stanice, glavne ulice prema Hisaru, srušena je livnica „Sava“ i autotransportno preduzeće „Begović i Đokić“. Nemci su 12. aprila 1941. god. ušli u Leskovac i okupirali ga.
Leskovac je u toku drugog svetskog rata podneo velike ljudske i materijalne žrtve, ali kada je sloboda bila nadomak ruke, 6. septembra 1944. godine doživeo je katastrofu bombardovanjem.
11. oktobra 1944. godine Leskovac je oslobođen.
Juna meseca 1945. godine konfiskovana je fabrika „Gligorije Petrović i komp“, i posluje u društvenoj svojini pod nazivom T. I. „Kosta Stamenković“. U periodu od 1945.-1952. godine iz ove fabrike u druge gradove ( Pirot, Titograd, Užice, Prokuplje, Višegrad, Požarevac, Beograd, Tetovo, Zemun ) odneto je 176 tekstilnih mašina.
